WHEN IN ROME Pewnego razu w Rzymie
Świetna robota.
Czy ktoś widział Stacy?
Stacy? Gdzie jesteście?
Szefie. Stolik nr 4. Chodź się przywitać
Hej. Co to za przystojniak przy obrazie Moneta?
Ten co dyszy na Moneta? Wezwałam ochronę.
To może się od niego odsunę.
To dla mnie? Umieram z głodu!
Świetny pokaz. Za Beth!
- Lidera. - Świetna robota!
Dziękuję.
- Boże, czy to Brady Sacks? - Były Beth? Gdzie?
Kiepski żart, bo gdyby miał odwagę tu przyjść po tym jak...
- Rzucił cię jak śmiecia? - Wyrwał serce i rzucił je gołębiom.
- Ja jeszcze się z tym nie pogodziłam. - A ja tak. Spoko. Brady?
A co tam. Tyle powiem.
Stoi za mną?
- Brady... - O? No...
- Super impreza. - Słyszeliście?
Co tu robisz?
Wiem, że jesteś straszenie zajęta, ale muszę ci to powiedzieć.
Coś za ból, który ci sprawiłem.
Dobra.
To tylko 3 słowa, Beth Martin.
- Nie miałem racji. - Powiedział, że nie miał racji?
Rok temu zerwałem z tobą, bo myślałem, że pracę stawiasz przede mną.
Tak, pamiętam dobrze, jak zerwałeś ze mną w Applebee's.
Przeprasza, ale chcę ci powiedzieć, że...
wreszcie to zrozumiałem.
- Słyszałeś? - Ledwo. Mówi, że to zrozumiał.
O wreszcie!
Jestem gotowy znowu wkroczyć. Na całego.
- Chcesz znowu wkroczyć? - Tak.
Tak, znaczy, może. Ale powoli.
Dzięki tobie zrozumiałem, że
nie ważne jak ktoś ciężko pracuje, jeśli się go kocha.
Nie wierzę, że to mówisz. To mnie nieco onieśmiela.
Spotkałem kogoś, kto pracuje tyle, co ty.
Ale teraz potrafię to zaakceptować.
- Zaręczamy się! - Beth się zaręcza!
Czy dobrze słyszymy?
Nasz gospodarz i kustosz, Beth Martin, zaręcza się?
Nie. Nie zaręczam się. Nie dziś i nie z nim.
Do licha.
Może kiedyś... w przyszłości.
Nie wiem. Z kimś innym.
Zobaczymy, jak się ułoży. Dobrze?
Przynajmniej tym razem nie w Applebee's.
Najgorszy dzień w życiu.
- Joan? - Siostro! Zgadnij.
Wychodzę za mąż!
Hura.
Ma na imię Umberto. Umberto! Ależ seksownie.
Spotkaliśmy się w samolocie 2 dwa tygodnie temu.
i już się pobieramy. W Rzymie!
To... Joan. Jejku.
Wiem, że to ten. Musisz go poznać.
I wtedy będę go znać prawie tak długo jak ty.
Wiesz? Nie jesteś wzorem, jeśli chodzi o związki.
No może nie, ale to dlatego, że jestem związana z pracą.
Kocham pracę i gdy poznam kogoś, kogo pokocham bardziej,
to będzie właśnie ten.
Czyli potrzebujesz męską wersję samej siebie.
Nie musi być blondynem.
Wiesz, że chcę twego szczęścia, ale dwa tygodnie?
To za krótko. Nawet na sprawdzenie kredytu.
Gdy wiesz, nie musisz mieć dowodu. Po prostu wiesz.
- Ciesz się ze mną, Beth. - Cieszę się, naprawdę.
Naprawdę.
Nie ma szans. Spotykasz Włocha, to się z nim umawiasz.
- Nie wychodzisz za niego. - Ma szczęście.
Wyobraź sobie pracę w sortowni mężczyzn.
No co? Tylko tak mówię.
Moja siostra popełnia największy błąd w życiu
a ja nic nie mogę zrobić.
- Dała się porwać. Zdarza się. - Nie.
Zamiast gonić marzenia, można skupić się na pracy. Jak ja.
I nigdy nie byłam szczęśliwsza.
No, musisz być już w ekstazie, ale ciągle samotna.
No to możemy zacząć. Za 9 dni mamy wydarzenie roku.
Gala Zarządu Powierników Złotego Koła.
W tym roku organizacja jest dziełem naszej najmłodszej,
a zatem najmniej doświadczonej pani kustosz.
Wystawa koncentruje się na temacie bólu. Proszę o report.
14 sztuk jest już na miejscu, a 3 z 4 w drodze.
- A ostatnia część? - To Slater Bradley.
Tak najważniejsza część wystawy. Gdzie jest?
Załatwiamy kwestie ubezpieczenia z ostatniej chwili.
Z ostatniej chwili? To brzmi groźnie.
Będzie tu. Dopilnuję tego.
Co dalej?
Jest jeden szczegół.
Pojutrze moja siostra wychodzi za mąż.
W Rzymie. We Włoszech.
Cóż... To się po prostu nie uda.
- To ślub mojej młodszej siostry. - Wszyscy mamy siostry, Beth.
Załatwię to z Rzymu.
To tylko dwie doby i daję słowo, Celeste.
Gala Złotego Koła uda się bez problemu.
Mam nadzieję. Chociaż masz talent, nie jesteś niezastąpiona.
Miłej podróży.
Zatem...
Na jak długo w Rzymie?
Dwie doby.
Nie za długo, ale wystarczy, żeby zobaczyć jego piękno.
To najromantyczniejsze miasto świata.
Zobaczyć Rzym i umrzeć.
I to przyjęcie tutaj, co?
Proszę odłożyć telefon. Witamy w Rzymie.
Mówiłam, że jesteśmy już spóźnieni na ślub siostry?
Wiele razy. Tyle piękna!
Na koniec wspaniała Fontana d'Amore.
Romantycy z całego świata przyjeżdżają tu marząc o miłości.
Starzy, młodzi, brzydcy.
Zatracają się w miłości. Pięknie. Tak. Pięknie. Dziękuję.
Arrivederci, bella. Do widzenia, piękna.
I powodzenia!
Joan, twoja suknia jest piękna.
- Cześć. - Beth, kochanie!
No proszę. Wyglądasz na wykończoną.
- Dzięki, mamo. - Wygląda dobrze.
- A ty pięknie. - Dziękuję.
Nie boisz się, że widzą cię przed ślubem?
- To może przynieść pecha? - Dobra. Nie ma czasu.
Tramp waszego tatusia czeka w środku z suknią.
Słyszałem. A ona nie jest trampem.
Tylko zawodowa siatkarka. Cześć, kochanie.
Cześć, tato.
- Jak się masz? - Zmęczona.
- To Umberto. Narzeczony. - Też jesteś teraz moją siostrą.
Chodź poznać jego rodzinę.
- Może ma brata? - Tato.
To może kuzyna.
She's my cherry pie.
Cool drink of water, such a sweet surprise.
Tastes so good, make a grown man cry...
Skąd ma tu zasięg?
Sweet cherry pie.
- Spóźniłeś się, Nick. - Przepraszam.
Gdzie masz krawat?
No i gotowe.
Nie mogę złapać internetu, a chcę wiedzieć co z Slaterem Bradlyem.
Hey!
Przerywa. Gwizdnij, jeśli mnie słyszysz.
- Stacy? - Moja córeczka. Jeszcze w pracy.
- Zawsze. - Dobrze się bawisz?
Tak. Uwielbiam takie małe, intymne wesela.
Masz być misiem, zostań grizzly, co?
Nie wiem, co to znaczy.
- Co powiesz o Tinie? - Bardzo wysportowana, tato.
Tylko tyle?
Opalona i faworytka do złapania bukietu. Jesteś szczęściarzem.
Tobie życzę takiego uczucia, jakie mamy z Tiną.
Dalej, Beth. Chcę wystawić następne wesele.
Wystawisz. Wkrótce będziesz miał następną żonę.
- Przepraszam. To nie fair. - Świetna z nas para.
Ty nie chcesz się zakochać, a ja nie mogę nie kochać.
Obiecaj mi, że gdy miłość przyjdzie, będziesz na nią otwarta.
- Spróbuję. - Tu jesteście. Czas rozbić wazę.
- Że co? - Taka tradycja. Druhna rozbija wazę.
Liczba odłamków powie, ile lat szczęścia nam życzysz.
- O. To duża presja. - Właśnie. Więc przywal mocno.
- Dobra. - Dobra.
Bardzo przepraszam.
Nie chciałam, ale było już blisko.
- Życzy im wielkiej tragedii. - Nie, nie.
Ja... próbowałam to rozbić. Naprawdę. O. Pękło!
Dobra. Już prawie gotowe.
Giń! Do licha!
Daj ja to zrobię.
Jesteś... e...
bardzo uparta, prawda?
Tak. Spowodowałam pęknięcie, zanim ją rozbiłeś.
- No tak. Wiem. Jestem Nick. - Beth.
Przedstawiłbym się wcześniej, ale trochę się spóźniłem.
- Zauważyłam. - Robiłem wywiad na wzgórzach.
W drodze powrotnej walnęła mnie koza.
- Uderzyłeś w kozę. - Nie, koza we mnie.
Nie moja wina, a kozie nic nie jest.
- Co mówią? - "Przemówienie." To do ciebie.
Witam ponownie.
Na imię mi Beth. Jestem siostrą panny młodej.
Umberto. Chociaż nie znam cię długo...
Przepraszam. Nie mówię po włosku.
Umberto, chociaż nie znam cię długo...
Trochę już zapomniałem włoskiego. Unikaj idiomów, a będzie dobrze.
Dobra. Będę mówić prosto. Dzięki.
Widząc cię, Joan, pamiętam dziewczynkę wierzącą w magię.
Ale teraz jesteś dorosłą kobietą,
widzi jak cała magia świata, staje się dziś wieczór rzeczywistością.
Joan...
Joan lubi magię...
To trochę za trudne.
Może jak będziemy głośno klaskać to zakończy tę mowę.
Bo ty i Umberto tworzycie tu dziś magię.
Trzeba było spróbować.
I chcielibyście się podzielić tym uczuciem.
Chciałabym, żebyś podzieliła się nim ze mną.
Amerykanka.
Zdaje się, że nasz drużba zapomniał włoskiego. Na zdrowie!
Podobał mi się twój toast.
Dzięki. Brat Umberta już mi dołożył, a jego rodzina
ma mnie za zboczeńca, ale dzięki.
Włosi tak życzą szczęścia.
Gdzie tak źle uczą włoskiego?
Syracuse. Mieszkaliśmy z Umberto w jednym pokoju.
Nauczył mnie zagadywać dziewczyny po włosku,
a ja jego amerykańskiego footballu.
Chciałam cię wcześniej zapytać...
- Kto zapewnia ci usługi? - A bo co?
Widziałam, że masz internet, a jest mi bardzo potrzebny.
Pożycz mi telefonu na jeden mały e-mail do pracy.
- Nie. - Dlaczego?
- Bo spiszesz mój numer. - Nie spiszę.
Zadzwonisz z mojego na swój i gotowe. A potem telefony o 2:30 rano.
Zaraz! Potrzebuję go. Zablokuję telefony na mój numer.
Nie dam bo, Umberto kazał mi go wyłączyć.
- Przełączyć na wibracje? - Nie. Wyłączyć.
- Wyłączyć na amen? - Tak.
- Ojciec Dino! - Nicholas!
Cześć. Może tak znowu pokerka dziś wieczorem?
Lepiej nie. Wyczyścił mnie wczoraj w karty. Więcej nie gram.
Śluby złożyłem pół roku temu, Mówią, że to ciągła praca.
- Jasne. - Boże, przebacz.
Już dobrze.
To tylko mały pokerek.
Dobrze. Więcej nie gram w kary. Dobrze. Ciao.
- Patrz na nich. - Powiedz, że jest dobry.
- Święty. A ona? - To anioł.
- Święty i anioł. Daję im rok. - Nie dam im nawet nie pół roku.
To małżeństwo przeżyje tyle, co banan na półce. Znają się 2 tygodnie.
To za mało, żeby sprawdzić wiarygodność kredytową.
- Co? - Nic.
Hej!
Nie, nie chce. Czekaj.
To moja wina.
Przepraszam.
Grajcie dalej.
Co robisz?
- Przepraszam. - To moje i wraca tutaj.
Hej!
Cześć.
- Co do ciebie krzyknął? - Nic.
- Co? - Nic.
To znaczy "uderzenie".
Jak grałem w football na studiach, to nieźle oberwałem.
Football. Kozy. Często obrywasz.
To słynne uderzenie, ale wolałbym nie być z tego znany.
- Ale w footballu każdy trochę obrywa. - Mnie uderzyła błyskawica.
Na boisku. Podczas gry.
Widzisz. Często zbieram uderzenia.
Ale jest dobrze.
Oprócz niewielkich kłopotów ze wzrokiem, jest dobrze.
Pachniesz lawendą.
A ty jak zwierzę hodowlane.
Nie jesteś taka twarda.
Beth! Pora pokroić tort.
Dobrze.
Ładnie wygląda. Jak kiedyś twój ojciec.
- Widziałeś ją? - Nie.
Otwórz się na to, Beth.
Zaufaj miłości, Beth.
Uwierz w miłość, Beth.
A co tam.
No jasne.
Ale ze mnie idiotka.
No na co się gapisz? Fontanno miłości.
Dupa zbita. Całe życie czekamy
na idealnego faceta, który zwali nas z nóg.
Ale wiesz co? Jakoś nie przychodzi.
Każda z was, monet, jest rozpaczliwym życzeniem miłość,
które nigdy się nie spełni.
Więc z zachowam ciebie.
I...
ciebie.
A twój los mi wisi.
Ale zachowam ciebie.
Magia.
I ciebie...
- Ale pięknie. - Dziękuję.
I jeszcze ciebie.
- Cześć, Ojcze Dino. - Nicholas.
O, kocham policję.
- Halo. - Cześć. Tu Nick.
Jaki Nick?
- Beamon. Z wesela. - Czemu trwa to tak długo?
- Joan dała mi twój numer. - No jasne.
Myślałem, że się nie dodzwonię.
Wolisz pogadać z automatyczną sekretarką?
- Nie, nie. - Hej, Nick! Co jest? Żyjesz?
- Łap piwa i chodź tu! - Tylko znajdę otwieracz.
Jest na lodówce. Stąd widzę.
Dałeś mi kartę z instrukcją?
- Może się przydać. - A dlaczego jest mokra?
- Postawiłem na niej szklankę. - Po co?
- Nie wiem. - To dziwne.
- Co powiesz na kolację? - Właśnie sobie robię.
To może drinka albo kawę?
- Nie. - Co nie? Drink, czy kawa?
- Ogólnie nie. - Nick, ile jeszcze?
Już obejrzeliśmy "Korzenie"!
Może nie do końca mam rację ale chyba coś wtedy zaiskrzyło, nie?
Tak, Nick. Nie masz racji.
Kto by wygrał walkę? Wieloryb czy goryl?
- Jasne, że wieloryb. - Ale przy walce w wodzie.
- A para goryli? - W wodzie zawsze przegrają.
- A co, nie pływają dobry? - Pływają dobrze, nie dobry.
Postudiujmy Brytyjski angielski.
Co ci tyle zajęło? Broda mi urosła, jak cię nie było.
Ładne. Co to? Wygląda jak otwieracz do butelek.
- A gdzie te piwa? - Napilibyśmy się.
Chyba nie dzwoniłeś do panienki w podczas naszej gry, co?
- Nie. - No to wybiorę ponownie ten numer.
- Nie. Dawaj to. - Halo? Całuski.
- Proszę jaki obrażalski. - Nie jestem.
- Nagle zrobiłeś się wrażliwy. - Nie jestem... wrażliwy.
- Tak właśnie mówią ci wrażliwi. - Dobra, dobra.
Myśli, że jakaś dziewczyna rzuciła na niego czar.
Nie!
Zaczekaj! Muszę zobaczyć twoje stopy!
Dobra. Gonię. Nie ma problemu.
Mam świetny widok z tyłu.
Zaczekaj! O piękna buzia.
Zaczęła się zabawa.
We Włoszech, gdy kobieta ucieka, oznacza to miłość!
Musisz mnie bardzo kochać! Czekaj, piękna! Czekaj!
Jak mam udowodnić swoją miłość, gdy uciekasz?
Kochana, daj mi moment ze swoimi stopami!
Nadchodzę!
- Odbiło ci, człowieku? - Nic ci nie jest?
Nie wiem, co mówisz? Co on mówi?
Nie wiem. Nie mówię językiem idiotów.
Proszę pozwól mi zobaczyć twoje cudowne stopy.
Co? Nie!
- Hej, to ty... I tu też. - Pozwól, że wyjaśnię.
Nazywam się Antonio Guiseppe Donatello.
Jestem z Nunzio we Włoszech.
O mój... kręto-słup. Już dobrze.
Dwa dni temu miałem wizję. Zobaczyłem twarz miłości. Twoją twarz.
Potem zobaczyłem twoją szyję, torso i twoje...
No, no. Już wiem.
Ale nie mogłem narysować twoich stóp.
Przyjechałeś z Włoch, żeby namalować moje stopy?
Nie. Żeby zdobyć twoją miłość.
Musiałeś mnie z kimś pomylić. Przyłóż sobie lód i bądź ostrożny.
Namaluję twoją twarz na każdym budynku w mieście,
aż poznasz moją miłość!
- Trochę mi się śpieszy... - Nie ma problemu.
Świetne miejsce, co? Można tu pracować. Nikt nie przeszkadza.
Super jedzenie. Mało cukrów, dużo białek.
To podstawa, gdy musisz być wysokich na obrotach.
Parz tutaj, proszę. Nasyć oczy. Widziałem już taki wzrok.
Jesteś onieśmielona, bo jestem modelem.
Ale nie bój się. Jestem normalnym facetem.
To moje portfolio. Trochę jak wizytówka.
To w większości darmowe prace albo próbki.
To kiepskie.
A to perełka. Jestem facet od gazów.
Jestem Gale. Huragan Jak w wiatr o sile huraganu.
Przyjąłem to imię, bo to największa siła w świecie.
Kształtuje ziemię i prowadzi do erozji. Można ją poczuć.
A ja myślę, że to woda prowadzi do erozji.
Na pewno wiatr.
- A Wielki Kanion. - Poszukam w encyklopedii.
Ale czad. Nie wiem, czy patrzeć na swoje odbicie czy na ciebie,
- taka jesteś piękna. - Wiesz czo? Muszę iść.
Dobra. Sama chciałaś.
- Już wróciłaś? Cześć. - Ubieraj koszulkę.
Nie słyszę, żadnych narzekań.
Ubierz koszulkę, dziwaku.
Wiem, że to trochę zwariowane, ale to dlatego, że
z nikim nie dzieliłem się swoim pięknem.
Ale czuję, że się w tobie zakochałem. Na całego.
Super randka, Beth!
Wkrótce następna - na temat książek.
Ubieraj koszulkę.
Jest tu lekarz, bo mam tu taką dziwną opuchliznę...
To chyba niezwykłe. Ludzie nie mają...
Jezu, mała, sama słodycz.
Siadaj, gościu od gazów.
- Przepraszam. - Wybaczy, pani. Panienko?
Chyba to pani upuściła.
Tak. Dziękuję.
Nie wiem, jak się zsunął. Dziękuję,
Panienko?
- Jak to...? - Czas leci, ale magia szybciej.
A magik uliczny. Fajnie, ale nie mam czasu.
Masz go całą wieczność.
Do lich, to już trochę nieprzyjemne.
Z pewnością mnie dotknąłeś, ale nic nie poczułam.
Wybierz kartę, a pokażę ci swe serce.
- Prosimy. - Zrób to!
Dobrze, ale nie będzie już kradł mojego zegarka?
- Być może. - No dobra.
Przyjrzyj się dokładnie, ale mi nie pokazuj.
- Nie miałam zamiaru. - Teraz odłóż do talii.
Wszyscy gotowi?
- To nie moja karta. - Wiem, bo błazen to ja.
Głupiec w miłości. Obiecałem otworzyć ci me serce.
Czy to twoja karta?
Chodź tu. Proszę o pomoc.
Dziewczynko, czy możesz zwrócić mi me serce?
Czy to ja, czy Nowy Jork zwariował?
- Siostra na linii nr 2. - Odbierz wiadomość.
- Mówi, że to ważne. - Dobra. Przełącz.
Cześć, Joan.
Co robiłaś w fontannie miłości w czasie wesela?
Skąd to pytanie?
Patrze na twoje zdjęcie w gazecie. Co sobie myślałaś?
Nie wiem. Byłam zmęczona lotem. Do tego szampan.
No i wymoczyłam sobie nogi i zebrałam parę monet.
Wzięła monety z fontanny? To niedobrze.
- Dlaczego? - To legenda.
Jeśli weźmiesz czyjąś monetę z fontanny, zakocha się w tobie.
- To śmieszne. - No to się wyłączamy!
Wierzę w te magiczne monety.
- Podsłuchiwałaś? - Miłość wreszcie puka do twoich drzwi.
Czy ktoś ci się oświadczył od wesela?
- Cóż... - Boże. Jednak.
Paru dziwaków podeszło do mnie rano...
- Jednak działają tu magiczne siły. - Nie wierzę w magię.
Za to wierzę w sztukę. Gdzie mój Slater Bradley?
Mówiłam, że panuję nad tym. Ubezpieczenie podbiło stawki,
więc żeby być asertywną, kazałam im się wypchać.
Kazałaś firmie 'Hillman and Craft' się wypchać?
- Tak. - To jedzie do nas z Australii.
Nawet jeśli dziś wyślą odrzutowcem i tak nie zdąży na galę.
Czyli nie mam najważniejszego dzieła na galę Złotego Koła.
Zaraz zadzwonię do 'Hillman and Craft'. Może jeszcze...
Nie. Już za późno.
Muszę powiedzieć Celeste.
Hello?
Cześć. Joan dała mi też twój numer komórki.
- Jestem zajęta. Czego chcesz? - Tego samego co wczoraj.
Co mam zrobić, żebyś uwierzył, że nie jestem tobą zainteresowana?
E... Popatrz mi w oczy i powiedz mi to jeszcze raz.
Musiałabym cię zobaczyć, a nie mam na to czasu...
- Cześć. - Więc teraz mnie prześladujesz?
Nie. Wpadam na ciebie według przemyślanego planu.
Właśnie mam duży problem. Zostałam bez najważniejszego eksponatu.
- Beth? - Celeste.
To pan Al Russo, nasz najnowszy sponsor.
- Poprosił o spotkanie z tobą. - Oczywiście. Dzień dobry.
- Przepraszam, spotkaliśmy się już? - W mych marzeniach.
Beth ściągnęła tu dzieło Slatera Bradleya na wystawę na temat bólu.
Właściwie, Celeste...
- Nick Beamon? Czy Nick Beamon? - Tak.
Nick the Hit! Nick Uderzenie Chcecie pomówić o bólu? Ten gość...
- Milion woltów w kark. - Fascynujące.
Beth. Masz już chyba tego Slatera Bradleya, co?
To moja wina i właśnie miałam ci powiedzieć...
Prawdę mówiąc Beth ma coś jeszcze lepszego.
- Nick, to nie pora... - Oryginalny Petrocelli.
Fotografia pod tytułem Męka. Nigdy nie wystawiana publicznie.
- Niewystawiany Petrocelli? - Tak. Dał mi to zdjęcie i spalił negatyw.
Dlaczego miałby to zrobić?
Bo byłem przedmiotem tego zdjęcia.
Ale jestem gotów znowu przeżyć to upokorzenie,
bo wiem, że jeśli Beth się tym zajmie, będę w dobrych rękach.
- A co z naszym zwiedzaniem? - Proszę za mną.
...w tym Cezanne, Degas, Manet, Manet, Picasso and Van Gogh...
Bardzo ładnie rozlokowane. Świetna praca.
Proszę... Mam coś... To prezent dla ciebie.
Ojej.
Nie jest od Tiffaniego.
- Kiełbasa. I pańska twarz. - Tak. Właśnie.
Może to zabrzmi dziwnie, ale pakowane mięso to moje życie.
Jestem jak kustosz, jak ty. Kustosz kiełbasek.
- Cóż. Pasja to pasja. - Właśnie. Znaczy...
Wszystkie emocje za ziemi można wyrazić poprzez kiełbasę.
A ta tutaj mówi...
"Cześć i dziękuję za pokazanie mi muzeum."
Cześć. Któż by pomyślał, że kiełbasa może to powiedzieć?
Proszę powiedzieć, że jest pan tu, bo wysoko pan ceni sztukę.
Wysoko cenię... ale ciebie, Beth.
Wystarczy. Koniec zwiedzania.
To szalone, wiem. Dla mnie też.
Bawimy się w kotka i myszkę? Jasne. Potrafię.
Zapomniałaś swoich kiełbasek!
O, nie.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że to ty.
Naprawdę mi przykro.
Ale piecze, ale ma fajny smak. Co to?
Odświeżacz oddechu. Przestraszyłeś mnie. Przepraszam.
- Pokaż, zobaczę. - Tylko pogorszysz.
Nie bądź mazgajem. Okropnie się czuję. Nie chciałam.
Tak bardzo nie boli. Tylko udawałem.
Ty naprawdę uważasz, że jesteś czarujący, co?
- Trochę. - Tak. Jesteś.
- Co? - Jesteś.
- Gdzie idziesz? - Znam takich jak ty, Nick.
To znaczy jakich?
Daj spokój. Tamta dziewczyna, która całowała cię przy fontannie?
- Widziałeś to? - Tak.
- Dlatego byłaś taka zimna. - Tak trudno w to uwierzyć?
To była zwariowana kuzynka Umberto. To strasznie napalona rodzina.
- Ha, ha. A tobie się to nie podobało. - Jasne. Szczególnie, gdy cię poznałem.
Zaczekaj!
Chodźmy tędy.
- Hej, Beth! To ja, Al Russo! - Przejdźmy na drugą stronę.
Chwileczkę.
Przepraszam Nick. Muszę lecieć!
- Tylko... - Muszę lecieć.
Beth! Beth, czekaj!
No tego nie widziałem!
Dobra, Lance. Dasz radę. Musisz tylko uwierzyć.
Ucieknę z tej mumii, a Beth pokocha mnie.
Udało się Houdini'emu, zadziała i w moim przypadku.
O, przyszła.
Nie wiem, Joan, w co już wierzyć.
Ale to szaleństwo i muszę to powstrzymać.
- Ostrzegaliśmy, że tak będzie. - Dobra. Jak ten koszmar powstrzymać?
Musisz wrzucić monety z powrotem do Fontanny miłości.
Tylko tyle? I po czarze? I będę mieć spokój?
- Zaraz wyślę wam je kurierem. - Tak się nie da.
Sama musi zwrócić te monety.
Nie mogę teraz lecieć do Włoch.
Musi być jakiś inny sposób.
- Spróbuj przywyknąć do zainteresowania? - Joan...
Beth! To ja, Lance. Ustanawiam rekord dla ciebie.
To przerażające i niebezpieczne, ale jeśli się uwolnię z kaftana...
Przestań.
- Co robisz w moim mieszkaniu? - Powalam cię swym wyczynem!
Nikt tego nie zrobił poniżej 3 minut.
- Juan. Jaki mam czas? - 3 minuty i 53 sekundy.
No nie wiem. Na pewno dobrze zmierzyłeś czas?
Wiesz? Chcesz znaleźć królika, to popracuj nad kapeluszem.
Przecież nie wkładasz tam powietrza.
- Nie przy mojej dziewczynie. - Kto to jest?
To Juan, mój asystent. Robi moją wideo-kronikę.
- Obaj. Wynocha z mojego mieszkania. - Nie. Zaczekaj. Słuchaj.
Boże, twoja perfuma mnie oszałamia, a włosy pachną cynamonem!
Wynocha!
Hej, Nick... Palant.
Masz te zdjęcia, o które prosiłem?
Jestem zawodowym fotografem. A nie twoją dziewczyną na piątek.
I proszę o szacunek. Masz te zdjęcia.
Albo zamiast szacunku o przygruchanie dwóch panienek
i zostawienie samej tej, która wie więcej o włochatych ufoludkach ze mną.
- Nie dam rady przyjść na imprezę. - Co ty? W sobotę? Będzie na sportowo.
To praca i zabawa. A racja. Chodzi o tę dziewczynę.
Tę z muzeum. Wiedziałem.
Powinieneś ją zobaczyć. Już bez niej nie mogę. Jest mądra...
- Piękna, zabawna. - Boże. Przestań. Przestań ją lubić.
Nie posuwaj się dalej, dopóki jej nie sprawdzę.
Będziesz sprawdzać? Absolutnie nie.
A co o niej wiesz? Nie będziesz pchał się w to w ciemno.
- Puck! Nie! - Nie?
- Nie! - Nie?
- Nie. - A może tak?
Dobra. Ruszaj.
Hej! No patrz!
Popatrz. Razem wyglądamy świetnie.
Nie mogę biegać. Mam słabe ścięgna.
Prawie zginąłem, ale...
Robert Longo, Kiki Smith, Carl Riddle...
Dla Beth.
Beth. Bądźmy razem piękni.
Super!
Bądźmy razem piękni. Gdzie idziesz? Beth!
Autobus jeździ w kółko co 4 minuty.
Będzie super!
Potrafię to wyjaśnić.
Na 82-ej ulicy jest twój nagi fresk. Mamy tam zacząć?
Nie. To właściwie zabawne...
- Możemy zacząć gdzie indziej? - Wszędzie kwiaty!
Nagła zmiana w programie Gali Złotego Koła.
Muszę mieć zaufanie do swoich kustoszy...
Nie uwierzyłabyś, gdybym...
Masz rację. Przepraszam.
Obiecałaś, że ten program wypali bez problemu.
I tak będzie.
Żeby było jasne: Jeśli nie będzie,
dopilnuję, żeby jedyną sztuką, przy której się znajdziesz,
będą welwetowe obrazy Elvisa na sprzedaż na Times Square.
- Jasne? - Tak.
To będzie cios dla twojego poczucia własnej wartości.
Lepiej siedź.
Pamiętasz tę dziewczynę? Tę, z którą chciałeś zamieszkać?
Której chciałeś tatusiować?
Mamuśka jest lepszym graczem od ciebie, synku.
Patrz! Obcokrajowcy, starcy, Houdini i półnagi dżentelmen.
W popołudnie ta dziewczyna widzi więcej akcji niż ty w całym sezonie ligi.
Przykro mi stary, ale wszystko tu masz.
No to jasne, co muszę robić.
Tak.
Muszę grać swoje.
- Właśnie o tobie myślałam. - A ja o tobie.
Przepraszam, że wtedy uciekłam. To nie był mój tydzień.
Na to wygląda. Wszystko w porządku?
Tak. Chciałabym ci tyle powiedzieć, ale muszę skupić się na tym co ważne.
Moja gala jest jutro i naprawdę muszę...
Petrocelli. Trochę zaczynam się wahać.
Ale to najważniejsze dzieło mojej wystawy.
Tak, ale pomyślałaś o moim bólu, moim cierpieniu?
- Co? - Poczułbym się lepiej,
gdybyśmy omówili to przy obiedzie.
Jest taka fajna knajpka "Zaciemnienie". Może o 20:00?
- To szantaż. - Właściwie to wymuszenie.
Jeśli przyjdę, to czy dostanę swojego Petrocelliego?
Muszę lecieć. Do zobaczenia o 20:00.
- Masz randkę? - To nie randka.
W co się ubierzesz?
Granatową bluzkę, prostą spódnicę, i buty bez czubków.
- Cześć. - Cześć.
Świetnie wyglądasz.
Nie miałam czasu się ubrać.
Więc to tu?
- Tak. Ale będzie dużo lepiej. - Fajnie.
Słuchaj źle zaczęliśmy, a właściwie dobrze, tylko
kuzynka Umberto wszystko... Wiesz nie chcę o tym mówić.
Chcę ci powiedzieć, że od tej nocy w Rzymie...
Cześć! Jestem Ilona i będę dziś waszym przewodnikiem.
Skosztujecie dziś smakowitego posiłku bez zmysłu wzroku.
Wasze pozostałe zmysły zostaną wzmocnione
i pozwolą wam przeżyć ekscytujące kulinarne doznania.
- Ona mówi poważnie? - Tak. Nasz najlepszy moment
w Rzymie, to była chwila, gdy zgasły światła.
Więc zacznijmy, od takiego właśnie momentu.
Pięknie. Weźcie mnie za ręce i zaprowadzę was do stolika.
Zróbmy pociąg.
I jesteśmy. Idźcie za mną.
Niech wasze oczy odpoczywają, a poprowadzą was inne zmysły.
- Jakiś mebel. - Krzesło. Bardzo, bardzo dobrze.
Nie poczułabyś tego krzesła, gdyby twoje oczy...
Ojej!
- Przepraszam. - Ale przygoda.
A to jest głowa mężczyzny,
- Tylu tu ludzi. - Chyba coś rozbiłem.
- To kobieta, proszę pana. - Przepraszam.
To wasz stolik. Kierując się moim głosem znajdźcie krzesła.
Gdzie jest mój głos? Gdzie jest mój głos?
Twoja pupcia powinna znaleźć się gdzieś tutaj.
Nie widzisz, ale to prawdziwy dżentelmen.
Pomogę z marynarką.
Ale mięśnie! Jezu.
No i jesteśmy.
Ktoś mnie obwąchuje?
Za parę minut podamy wino.
Jeśli będziecie czegoś chcieć, podnieście ramię
i zostaniecie obsłużeni.
Nie możecie nas zobaczyć, ale my was widzimy.
To... To jest trochę...
- Trochę super? - Straszne.
- Jest zajefajne! - Myślałam, że sobie poszłaś.
Nalewamy wam właśnie wino. Na godzinie drugiej. Smacznego.
Proszę.
Nie zamówiłeś mam nadzieję niczego drogiego.
W tych ciemnościach mogliby podmienić butelkę.
Ciągle tu jestem i nigdy nie zrobiłabym tego.
Będziesz tu przez cały czas?
Nie. Pozwolę wam się poznać na głębszym poziomie.
Idę dotykać innych ludzi w restauracji.
- Dobrze. Dziękuję. - Proszę bardzo.
Chyba w końcu poszła. Ale tu ciemno.
Nawet w ciemności jesteś piękna.
To rzeczywiście miłe. Najlepsza rzecz od czasu Rzymu.
Beth, to ja. Al Russo. Wszędzie cię szukałem.
- Kto to? - Twój kiełbasiany koszmar.
O, nie.
Och, te stopy...
Patrz, kto tu jest, księżniczko.
- Klops. - Król kiełbas.
- Czy ktoś ma czas? - Boże,
Hej. Zginął mi zegarek.
Bądź wspaniały, a i tak nikt cię nie zobaczy.
Kto to?
Jakby prowadził Lamborghini pod plandeką.
Zamówiłaś 8 piw? Na zdrowie.
Nick, świetnie się bawiłam, ale muszę iść.
Świetna zabawa? Dopiero przyszliśmy! Beth, czekaj.
Co się do diabła dzieje?
Tu naprawdę ludziom wypada jedzenie.
Pan je po ciemku i rozrzuca jedzenie?
- Miałem ją, a ty to popsułeś. - To on swoją magią zrobił, że znikła.
Sprowadź ją tu, ty czarowniku!
Taxi!
- Beth! - Proszę, pozwól mi już iść.
Możesz mi wyjaśnić, co to było?
- Z iloma ty się spotykasz? - Nie spotykam...
Oni mnie nie znają. Są tylko... pod wpływem czaru.
Beth! Cześć!
Zostaw mnie w spokoju! Nie znam cię.
Beth, to ja. Twój dentysta.
- Przepraszam, doktorze. - Wszystko w porządku?
Tak.
- I stosuję nić 2 razy dziennie. - Dobrze.
- Nie chcę o tym mówić. - To twój dentysta? W porządku?
Chcę się stąd tylko wydostać.
Dobra.
- Gdzie chcesz jechać? - Nie...
Gdzie się czujesz bezpiecznie?
Kiedyś jako dziecko przychodziłam tu z rodzicami.
Wydawało mi się, że to miejsce jest magiczne.
Tata opowiadał mi, że dach zrobiono ze szkła,
żeby Bóg mógł zobaczyć te obrazy z nieba.
Wiem.
Nazywała się Marie-Therese Walter.
Miała 17 lat, gdy Picasso się w niej zakochał.
Picasso był wtedy żonaty, i 30 lat od niej starszy,
więc swój romans utrzymywali w tajemnicy.
Ale dokumentował swą namiętność, wplatając jej inicjały w swoje obrazy.
Oczywiście nie był gotowy się ustatkować
i zostawił Marie-Therese dla Dory Maar.
Tak jak zostawił swoją żonę Olgę dla Marie-Theresy.
Ale Marie-Therese nigdy nie przestała go kochać.
Po jego śmierci, powiesiła się.
Hej...
W porządku?
Tak bardzo go kochał, a na koniec on nie odwzajemnił tego uczucia.
To smutne.
Nie zawsze tak musi być.
Zawsze gdy otwierałam się, byłam krzywdzona.
Za każdym razem.
Spotykam faceta i myślę, że jest cudownie,
a wszyscy oczekują, że będzie jeszcze wspanialej.
A ja ciągle czekam, że to się wydarzy.
Wiesz. Błyskawica uderza raz na jakiś czas.
Uwierz. Wiem coś o tym.
- Chciałaby w to uwierzyć. - Możesz.
Nie musisz już czekać, że to się wydarzy, Beth.
To się już dzieje.
Jestem prawdziwy.
- Cholera! - Nie szkodzi.
- Chwileczkę.
Wchodzi 6 piw. Żadne nie wychodzi.
Co robisz? Co się...?
Ona tu jest? Jak jej tam, Betsy?
Nie cierpię cię. Niszczysz mi życie.
- O znalazłaś to zdjęcie. - Jest takie piękne.
- I smutne. - No tak.
Zawsze, gdy na nie patrzę, myślę tylko, że...
wszystko, co football znaczył dla mnie, mojej rodziny,
szczególnie mojego ojca...
że wszystkie te marzenia... odeszły w jednej chwili.
To było prawdziwe uderzenie i cios.
O, nie.
- Co? - Muszę iść.
Co się stało? Możemy zwolnić.
- Musze iść. - Zaraz, zaraz.
Czekaj. Hej!
- Nie rozumiem. - Wiem, Nick.
I chyba nigdy nie zrozumiesz,
ale to nie jest prawdziwe i nigdy nie będzie.
A co ze zdjęciem?
Zatrzymaj je.
Nie chcę widzieć twojego cierpienia.
When the rain is blowing in your face
And the whole world is on your case
I could offer you a warm embrace
To make you feel my love.
Czy to już wszystkie programy? Nie chcę o żadnym zapomnieć.
Wszystko będzie dobrze, Beth. Wiem, że będzie.
Nie, nie będzie.
To jego żeton. Jest pod wpływem czaru. To nie jest prawdziwe.
- Halo. - Słuchaj. Świetna wiadomość.
Umberto rozmawiał z babcią i jest inny sposób na złamanie czaru.
- Jest? - Tak. Musisz tylko zwrócić monety
bezpośrednio tym facetom. To nie musi być ta fontanna.
Zwróć monety, a zwrócisz im miłość.
Zwracając monety, zwrócę im miłość?
Tak.
To złamie czar i skończy się ten koszmar?
Tak. Będzie po wszystkim? Czy to nie wspaniałe?
- No tak. Super. - Wiedziałam, że ci ulży.
To dla twojego dobra, szefowo.
- Tego właśnie chciałam. - Tak. Ale muszę lecieć.
Powodzenia na gali. Zadzwonię później.
- Kocham cię. Cześć. - Dobrze.
Szefowo, zacznę przygotowania. Do zobaczenia w muzeum.
I could make you happy, make your dreams come true.
Nothing that I wouldn't do.
Go to the ends of the Earth for you
to make you feel my love,
to make you feel my love.
No wchodźcie.
Dobra.
Ładnie tu. Całkiem nowocześnie.
- Bardzo ładne mieszkanie. - Piękne.
I ty świetnie wyglądasz. Cieszysz się na galę?
Nic ci nie jest? Wydajesz się zmartwiona.
Będzie trudniej, niż myślałam.
Cieszę się, że wszyscy tu jesteście.
Bo muszę wam coś powiedzieć.
Chodźcie.
Usiądźcie na kanapie.
- Powiesz nam na kanapie? - Tak.
Myślę, że wybierze któregoś z nas.
Jak w "Kawalerze". Lubię ten program.
- A ja lubię moje szanse. - To ty, ty, ty...
Nie wiem, jak to inaczej powiedzieć. Nie kochacie mnie.
- Uwierz, ja cię kocham. - Nie kochasz.
- Oni nie, ale ja tak. - Ja kocham cię tak bardzo...
Byłam pijana i zabrałam monety...
- Naprawdę cię kocham. - Nie, nie kochacie mnie.
- Tylko na ile to tylko możliwe. - Nie kochasz.
Nie kochamy się. Kocham innego. Kocham Nicka.
Kocham Nicka bardziej niż pracę, a to duża sprawa.
To nie wasza wina i bardzo mi przykro.
Kocham go, nawet jeśli on mnie nie kocha.
Wiecie?
Rozumiem jak to jest kochać i nie być kochanym.
Wszyscy to rozumiemy.
- A to pech. - To fatalnie.
Przepraszam, chłopaki.
Dobra.
W miłości chodzi o to, żeby postawić czyjeś potrzeby przed swoimi.
Może dlatego tu jestem, wszyscy tu jesteśmy.
Może ty tak...
- Może mieć racje. - No, to faktycznie prawda.
- Jak możemy pomóc? - Dzięki, chłopaki.
Wszystko stanie się wyjaśni, gdy wam coś oddam.
No, nie.
Stacy.
Co to do licha?
- To było dziwne. - Przysięgam. To nie ja.
Coś jakby...
Nietypowe wyładowania spowodowały zaciemnienie i korki
w całym mieście. Światła pogasły w centrum.
Nowy Jork stanął w miejscu.
- Musimy tu zostać. - Zrobię wszystkim coś do jedzenia.
Nie, nie. Nie możecie tu zostać.
Musze być w muzeum Guggenheim. Kończymy tutaj.
Jak już coś zjemy.
Zaraz.
Jeśli ją kochamy, to zawieziemy ją do muzeum. O to właśnie chodzi.
Do dzieła.
Ja to zrobię w większym stylu niż wy.
Jedźmy moim samochodem. Sprowadziłem go z Włoch.
- Masz samochód? - Jest molto grande.
Damy radę.
- Wygodnie wam? - Gdzie są klucze?
Miałem je w twoim mieszkaniu.
- Proszę. - Dawaj te klucze.
- Wiem jaki jestem. - Irytujący.
- Kto robi te auta, Fisher-Price? - We Włoszech to średnia klasa.
W Ameryce to samochód dla klaunów.
Ostrożnie.
Tu Stacy. Zostaw wiadomość.
Stacey, proszę oddzwoń.
I nie rób nic z monetami. Już jadę.
- Myślałem, że będzie większy. - Trochę ciasno?
Zatrąb i spróbuj się przecisnąć.
- Jedź, jakbyś był w Rzymie. - Nie ma problemu.
Przebijamy się!
Nic mi nie jest.
Jak nic chcesz się trzymać deski rozdzielczej złap za mój kaloryfer.
Uważaj, uważaj!
Przepraszam.
Dam ci 1000 dolarów za miejsce na przodzie.
- To zabolało. - Cholera!
To chodź tu do przodu.
Jest muzeum!
Jedziemy!
- Wysiądę już tutaj. - Nie, jeszcze za daleko.
Podwiozę cię pod same schody.
- Nie, Antonio. Drzwi! - Widzę. Musimy uwierzyć.
- Nie wierzę! - Ja też nie!
A ja wierzę!
Otwórz się!
Udało się!
Mógłby pan wcisnąć piątkę?
Stacy.
Beth. Jesteś. To przebój. Kochają ten pokaz.
Petrocelli... Skąd się wziął?
Nick go przysłał. Ludzie się popłakali, a Celest...
Jest wniebowzięta.
Pobiliśmy dziś rekord zobowiązań do finansowania, Beth.
Jestem z ciebie dumna. Jesteś cudownym kustoszem.
Kto ma ochotę na Thannhausera, proszę tędy.
Stacy...
Potrzebuję te monety.
Patrz, co się stało, Beth. Nick zrobił to dla ciebie.
- On cię kocha. - Wiem.
Ale taka miłość wbrew jego woli, to wcale nie jest miłość.
Proszę, Stacy. Monety. Muszę to zrobić po swojemu.
Nie pójdziesz do muzeum Guggenheim.
- Puck, ja tu nie pasuję. - Coś ty! Patrz na te panienki.
LT tu jest. Jak leci, synu?
- LT! - Gościu, masz jakiś problem?
Zna swoje imię. Gdzie idziesz?
Sie masz, Nick? Jesteśmy z sieci.
Jesteśmy twoimi fanami. Czytamy twoje artykuły co tydzień.
Dzięki.
Przedstawimy cię komuś. Nick, Shaq.
- Sie masz? Czytałem twój artykuł. - Tak?
- Zrobiłeś błąd w moim nazwisku. - To korektorzy.
- To ten mały? - Ten, ten. Przepraszam odbiorę.
- Nie znasz ortografii? - Nic nie znam.
Beth. Cześć, jak się masz?
Nick. Chcę ci coś powiedzieć.
Chociaż jutro nie będzie to miało znaczenia.
Chcę ci podziękować za to, że dzięki tobie uwierzyłam w miłość.
Nawet jeśli nie było to prawdziwe z twojej strony, dla mnie było.
Beth. O co chodzi?
Beth. Beth!
Hej!
To chyba jest twoje.
Jest?
Sprawdź w torebce.
Dobra, przestań. Musisz to wziąć. Dalej. Zamknij dłoń.
- Czekaj. Jeszcze jedna sztuczka. - Nie.
Pamiętam.
Zawsze brakowało mi odwagi występować publicznie, do czasu
gdy chciałem to zrobić dla ciebie. Chyba potrzebowałem muzy.
- Co bez ciebie zrobię? - Znajdziesz muzę. Prawdziwą.
Uwierz. Nie będziesz żałował.
Zbierasz monety?
Gdy wrzucałem tę monetę, nie chciałem, żeby żona wróciła.
Wiedziałem, że to niemożliwe.
Chciałem tylko
mieć szansę poczuć się tak, jak gdy przy mnie była.
No i...
marzenie się spełniło. Dałaś mi to.
Dziękuję.
No co jest!
Czy to twoje euro?
- To dziwne. - Antonio?
- Prawdę mówiąc Anthony. - Z Nunzio?
Nie z Newark... w New Jersey.
Jesteś naprawdę udręczonym artystą?
Udręczonym? Ostatnie 9 lat sprzedawałem buty w sklepie.
A artystą? Ta podróż do Włoch miała mnie nim zrobić.
Myślę, że jesteś artystą. Naprawdę.
Nie nie mówię tego, bo chcę się ciebie pozbyć.
- To moja profesjonalna opinia. - Dziękuję.
Ciebie chyba będzie mi najmniej brakować.
Ja to chyba niczego się nie nauczyłem.
Ale miałem super zabawę pomagając ci dorosnąć.
Nie ma za co.
Powodzenia.
- Co się tu dzieje? - Pogasły wszystkie światła.
Jakieś dziwne wyładowania atmosferyczne.
Hej, nie przechodź! To samobójstwo, chłopie!
Cholera. Tylko nie znowu.
Tego nie zauważyłem.
- Obaj jesteśmy winni. - Co tu robisz?
Nie myślałeś chyba, że cię zostawię samego?
- Już się czuję bezpieczniej. - Czy ona ma siostrę?
- Zamężną. - A niech to.
No wsiadaj.
Wiesz, że odkupujesz mi szybę?
- Uważaj, bo znowu cię uderzę. - Przy okazji. Nic mi nie jest.
- Już nie martw się o mnie. - Dobra. Wisi mi to.
No to jeszcze ta ostatnia.
Szukamy czegoś?
Daj to.
Oj, mała. Gdzie to jest?
A, tu są.
Teraz dwa.
- I znowu jeden. - Dawaj!
Więc to chyba koniec, co?
- Naprawdę tego chcesz? - Nie ważne, czego chcę.
Odzyskałeś wolną wolę.
Odkąd zobaczyłem cię w tej fontannie coś się zmieniło.
Nie mogę jeść. Nie mogę spać. Ciągle o tobie myślę.
Nie wiem, co się ze mną dzieje. Ani co z tobą.
Myślisz, że ci faceci są pod wpływem czaru, a ja z nimi.
Ale nie ja. To prawdziwe. Rozumiesz?
Przybiegłem tutaj w tej burzy, żeby powiedzieć ci...
Że mnie kochasz?
- Chyba ci tego nie powiedziałem? - Nie, nie.
Nie powiedziałem. Ty powiedziałaś, że chciałem, i... e...
No dobrze, dawaj. Mów. Znaczy, jeśli chcesz.
Słuchaj...
Jedyny czar, pod którym jestem,...
jest twój.
Kocham cię, Beth.
Elizabeth Ann Martin i Nick Beamon zapraszają ma wesele
- O też cię zaprosiła? - Tak.
- Tony. - Gale.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Świetnie wyglądasz. Super fryzura.
Ty też wyglądasz super. Piękny profil. Zauważyłem cię.
Możesz nosić garnitur.
- Jesteś artystą. - Tak. W pewnym sensie.
Strasznie chciałbym z tobą pracować nago.
Chętnie.
Świetnie.
Naprawdę bym chciał.
Bardzo mi przykro, Beth. To moja wina.
Znalazłem go w torbie.
- Nie jest mój, więc... - Boże. Jest Nicka.
W muzeum przypadkowo dałem ci zły żeton.
On ciągle jest pod wpływem czaru.
- Dziękuję. Czas już iść. - Jesteś jej siostrą?
- Chcesz zobaczyć iluzję? - Pa pa.
Chciałbym cię olśnić?
- Beth. Tak mi przykro. - Co mam robić?
Czas na zabawę.
Tato.
Gdy żeniłeś się z mamą, czy bałeś się, że może się wam nie udać?
Elizabeth Ann.
Skarbie, nie możesz nauczyć się na moich błędach.
Musisz robić swoje.
Możesz mieć złamane serce albo...
najwspanialszy romans na świecie,
Ale nie wiesz co, dopóki nie spróbujesz.
A gdyby istniała gwarancja, że nigdy nie zostanę skrzywdzona?
Malutka... Pasja jest zawarta w ryzyku.
Zawsze powtarzam: "Jeśli chcesz być niedźwiedziem..."
- "Bądź niedźwiedziem grizzly." - Moja córeczka.
Małżeństwo jest jak kontrakt, który
para zawiera przed obliczem Ojca Wszechmogącego.
Jeśli ktoś zna powody, dla których Beth...
i Nicholas nie mogą zawrzeć tego związku
nich przemówi teraz, albo zamilknie na zawsze.
Czy jest ktoś taki?
Jest ktoś?
Ktoś?
Może być każdy. Nawet ktoś kogo nie znacie.
Dobrze ojcze. Skoro nikt nie protestuje, przejdźmy do rzeczy.
Nicholasie, czy bierzesz Beth za poprawną żonę?
"Prawowitą." Tak. biorę.
- Si. - Si?
Brawo. Mówimy po włosku.
Co się z nim dzieje?
A ty, Beth, czy bierzesz Nicholasa za poprawnego męża
i przyrzekasz go kochać, amore, i szanować, dopóki morte, śmierć,
was nie rozdzieli?
Przemyśl to, piękna.
To olbrzymia odpowiedzialność. Nie?
Nie.
Nie mogę ci tego zrobić, Nick. Przepraszam.
Myślisz, że jesteś zabawna, co?
Fajnie było patrzeć, jak wariuję?
Bawiłaś się widząc, jak z powodu miłości przewraca się moje życie?
Bo ja, tak.
Beth!
Mam pytanie.
Dlaczego ciągle dajesz mi moje żetony?
Bo zasługujesz, żeby je odzyskać.
Wrzuciłeś go do fontanny i marzyłeś o miłości.
A już nie chcę go mieć.
- Nie, nie wrzuciłem. - Nie wrzuciłeś?
- Nie. - To kto wrzucił?
Nie mam pojęcia.
Więc to wszystko jest prawdziwe?
A to nie jest prawdziwe?
Dio mio! Mój Boże
Wolny od pokus! Dziękuję.
Czy nie powiedziałeś, że w wieczór kawalerski u Umberto...
Ojciec wyczyścił mnie przy pokerowym stoliku. Tak.
Tłumaczenie: wm